نسیم جونم این تصمیم ها از روح خسته میاد نه از جسم خسته. عدم توانایی جسمی درسته که آزار دهنده است و اطرافیان ممکنه از کمک به فرد کم توان جسمی خسته بشن ولی این مورد رو میشه با یه پرستار که چند ساعت در روز به کمک آدم میاد حلش کرد. که در برابر خدمتی که می کنه پول بگیره و جای غرولند و حرفای زیادی نباشه. تا اونجایی که از نوشته هات فهمیدم بیش از هر جایی از محیط کارت عصبی و خسته هستی. اگه برات امکان تغییر شغل هست و می تونی یه شغل بی دردسر تر انجام بدی حتما کارت رو عوض کن. نمی گم کارت رو ترک کن چون اگر بعد از ترک کار برنامه و کاری نداشته باشی برای کسی که مدت ها شاغل بوده سخته بی کار بشینه توی خونه و کاری انجام نده. که این بیکاری نه تنها نتیجه مثبت نداره که بد هم هست.
در درجه اول فکر کن ببین اگه میشه کارت رو عوض کن. اگه نه یه برنامه بریز ببین اگه کارت رو ترک کنی روزها سر در گم و بلاتکلیف نمی مونی؟ اگه اوکی! کاری رو که فکر میکنی انجام بده. با نقاشی، شعر گفتن،مقاله نوشتن و عکاسی و ... سرت رو گرم کن. من خودم رو مثال می زنم چون همیشه سر کار رفتن و سر و کله زدن با مدیرای جور واجور و پرسنل عجیب غریب حالم رو بد می کرد کلا کار رو با ۷ سال سابقه کار تعطیل کردم. ولی الان که توی خونه هستم برای هر سمینار و کنفرانسی مقاله می فرستم و زبان می خونم و یه عالمه کار که اصلا فکر نمی کنم بی کار شدم. ولی در عوض اعصاب آرومی دارم. و این به بهبود جسمم هم کمک کرده.
ضمنا فکر نمی کنم توی مراکزی مثه کهریزک روح آدم جلا پیدا کنه و خستگیش از بین بره.
دخمل مهببون صدا مخملی من درک می کنم و می دونم خیلی خسته شدی ولی باید مبارزه کنی . نذاری این ام اس بدجنس شکستت بده و کاری کنه که تسلیم بشی. سخته خیلی سخت ولی تو قدرتشو داری.
قوی باش. خیلی دوستت دارم.